Biyometrik tanıma sistemlerinin kullanımı son yıllarda işyerlerinden spor salonlarına, kamu kurumlarından dijital hizmetlere kadar birçok alanda yaygınlaşmıştır. Parmak izi, yüz tanıma, iris taraması ve benzeri teknolojiler; kimlik doğrulama, erişim kontrolü ve mesai takibi gibi amaçlarla kullanılmaktadır. Ancak biyometrik verilerin kişiye özgü, değiştirilemez ve ihlal edilmeleri halinde geri döndürülmeleri veya yenilenmeleri çoğu zaman mümkün olmayan nitelikte olmaları, bu verilerin kişisel verilerin korunması hukuku bakımından özel bir konuma yerleşmesine neden olmuştur.
Teknolojik gelişmeler biyometrik veri kullanım alanlarını genişletirken, veri koruma otoriteleri de bu verilerin işlenmesine ilişkin gereklilik, ölçülülük ve veri minimizasyonu ilkelerini giderek daha fazla ön plana çıkarmaktadır. Özellikle aynı amaca daha az müdahaleci yöntemlerle ulaşılmasının mümkün olduğu durumlarda biyometrik veri kullanımının hukuki dayanağı ve gerekliliği daha sıkı şekilde sorgulanmaktadır.