Borçlar Hukukunun temel kavramlarından olan
"temerrüt" kavramı, borcu ifa etmeme ya da ifa
teklifini haklı bir nedene dayanmaksızın kabul
etmemeyi ifade eder. Borcun ifa edilmemesi halinde borçlu
temerrüdü; ifa teklifini haklı nedene
dayanmaksızın kabul etmeme halinde alacaklı
temerrüdü söz konusu olur. Bu makalede borçlu
temerrüdü ele alınacaktır.
Borçlu temerrüdü, ifası mümkün
ve vadesi gelmiş olan borcun ifasında gecikme
anlamına gelir. Kanun koyucu tarafından Türk
Borçlar Kanunu 117. Maddede şu şekilde
düzenlenmiştir:
Türk Borçlar Kanunu Madde
117: Muaccel bir borcun borçlusu,
alacaklının ihtarıyla temerrüde
düşer.
Borçlu temerrüdünden bahsedebilmek için
Kanun'da şu 2 şart
öngörülmüştür: (i) Muaccel bir
borç ve (ii) alacaklı ihtarı. Ancak, Kanun'un
lafzında açıkça yazmasa bile,
temerrütten bahsedilebilmesi için (iii) borcun ifa
edilebilir olması ve (iv) alacaklının ifayı
kabule hazır olması şartlarının da
sağlanmış olması gerekmektedir.