Het jy al ooit gewonder wie betaal vir wie wanneer persoonlike regte, handelsmerke en kopiereg in ʼn film so vervleg raak dat geen mens meer weet wat aangaan nie. The Devil wears PRADA is ʼn goeie voorbeeld vir diegene wat meer te wete wil kom oor intellektuele eiendomsregte (IE). IE word meestal met patente geassosieer, maar daar is baie meer vorme van IE as net patente.
Laat ons met Meryl Streep begin. Anders as vele ander akteurs, besit sy geen leefstyl-, mode- of kosmetiese produkreekse nie. In plaas daarvan het sy ʼn reputasie gebou as wêreldklas aktrise, asook vir haar elegansie en integriteit. Waarom sal sy haar dan met die duiwel bemoei. In kopiereg bestaan daar iets soos morele regte, wat net deur individue toegeëien kan word. Meryl het ʼn berekende besluit geneem dat die film se titel, saamgelees met PRADA, haar elegansie en integriteit juis sou onderskryf, natuurlik met gepaardgaande vergoeding. Akteurs verdien ʼn eenmalige bedrag en daarna ʼn tantième vir elke vertoning van
