Türk hukukunda arabuluculuk, uyuşmazlıkların
çözümünde etkili ve hızlı bir
alternatif uyuşmazlık çözüm
yöntemlerinden biridir. Arabuluculuk süreci, 2013
yılında yürürlüğe giren 6100
Sayılı Arabuluculuk Kanunu ile detaylı bir
şekilde düzenlenmiştir. 6100 Sayılı Kanun,
arabuluculuğun tanımını yaparken arabuluculuk
faaliyetlerinin hangi durumlarda kullanılabileceğini,
arabulucunun yetki ve görevlerini, sürecin
aşamalarını ve uzlaşmanın
sağlanması durumunda nasıl bir hukuki statü
kazanacağını belirlemiştir.
En genel anlamıyla arabuluculuk, taraflar arasındaki
uyuşmazlığın menfaat temelli bir
çözüme kavuşabilmesi amacıyla,
tarafsız bir üçüncü kişinin,
tarafları müzakerelerde bulunmaları ve
anlaşabilmeleri için uygun ortamda buluşturan ve
onların kendi çözümlerini bulabilmelerine
imkân sağlayan, gönüllülük
esasına dayalı yöntemler
bütünüdür. Bu hususta arabuluculuğu,
tarafsız üçüncü kişinin yardım
ettiği bir kolaylaştırılmış
müzakere olarak tanımlayabiliriz.