I. Giriş
Yapay zekâ araçları, günlük işlere harcanan zamanı azaltarak ve bu işlerdeki verimliliği artırarak hukukçuların çalışma şeklini önemli ölçüde değiştirmiştir. Çalışma şeklindeki bu dönüşüm tahkim alanında da karşılığını bulmuş olup yapay zekâ artık hakem heyetlerine, yargılama için takvimin hesaplanması, hukuki araştırmaların yürütülmesi ve karmaşık dava dosyalarının özetlenmesi gibi görevlerde yardımcı olmaktadır. Hatta yapay zekânın bizzat hakemlerin rolünü üstlenecek bir aday olması dahi tartışılmaya başlanmıştır.1
Bununla birlikte, hakemler tarafından yapay zekânın kullanımı ciddi soruları ve riskleri beraberinde getirmiştir. Bunlardan en önemlisi, hakemlerin kişisel yetki alanını ihlal edecek şekilde karar verme yetkisini yapay zekâ araçlarına devretmesidir. Bu mesele aslında yeni değildir. Hakem sekreterlerinin, hakem kararının yazım sürecindeki aktif rolünün atanan hakemlerin şahsi değerlendirmesi yerine geçip geçmediği ve tarafların uyuşmazlığı çözecek hakemleri